Adam 2 bardak çayı bıraktı masaya.

Bizim ev işte böyle şenliklidir. Eskiden öyle değildi tabi. Daha sakindi. Hanım, oğlan, ben çekirdek aile. Sabahları kahvaltımızı ederdik. Biraz üzengi muhabbeti. Ondan sonra ben taksiye, oğlan okula, hanım ev işlerine. Bütün gün deli gibi çalışırdım. Kolum dolu poşetler ile dönerdim eve. İşte koşturur saldırırlardı poşetlere. Derdim ki bir gün elim boş gelse beni bu eve almayacaksınız ha. Sonra yemek, muhabbet otururduk televizyonun karşısına. Ben bu koltukta uyurdum öyle. Uyuklardım yani. Sonra hanım beni kaldırırdı. Biraz meyve soyar meyve yedirirdi bana, öyle. Hay huy içinde geçer giderdi zaman. Sonra ne oldu bilmiyorum. Her şey birden bire değişti. Zaman daha mı hızlı akmaya başladı, acaba. İnsan yaşlanınca zaman biraz daha yavaş ilerlesin istiyor galiba. Öylemi oluyor acaba. Öylemidir, sence de. Yaşlanınca. Aman. Neyse ne. Yani cümle şu ben yaşayacağım kadar yaşadım. Benim için tamamdır ya. Benim canımı al. Gidelim buradan. Ne diyorsun.

 

Not: Leyla ile Mecnun dizisinden alıntıdır.